Genève, Irak en Hilversum

Een paar keer per jaar geef ik les aan een groep Arabische en Israëlische journalisten. Die komen dan naar Hilversum en worden door de stichting JourNetwork bijgeschoold in praktische journalistieke vaardigheden. In sommige landen in die regio is het wat minder goed gesteld met de persvrijheid, wat op zijn beurt journalisten niet aanmoedigt om hun kwaliteiten aan te scherpen. Bonus is bovendien dat Arabieren en joden op deze manier met 'de vijand' in aanraking komen, met (dat hoop je dan althans) verbroedering of in elk geval meer begrip tot gevolg. Collega-journalist Brian Whitaker van the Guardian en ik waren zondag, de dag dat Saddam Hoessein werd opgepakt, allebei aanwezig bij zo'n ploeg journalisten uit het Midden-Oosten. En zowel hij als ik werden erg vrolijk van de samenwerking die we zagen. Vooral de discussies over het Genève-akkoord getuigden van wederzijds respect en begrip. Maar na het lezen van het artikel dat Brian vervolgens schreef, begon ik me af te vragen of ik wel cynisch genoeg ben voor dit vak. Even los van je eventuele hekel aan de Yanks: hoe kun je nu toenadering tussen Arabieren en Israëli's gebruiken als argument om je voorspelling van sektarisch geweld in Irak te rechtvaardigen?

14:36

permalink comment(s) (0)

Visvoer

Leukste scene in Finding Nemo: Amerikanen die de spot drijven met het feit dat zo'n beetje alles aan onheil immer de schuld is van de Amerikanen (ongeveer zoals je als grote broer, en ik spreek hier uit ervaring, ook altijd de lulhannes bent. Nee, ik word er niet voor behandeld). Voor wie de film niet heeft gezien (foei!) hier wat uitleg: het visje Nemo wordt ontvoerd door een duiker op het Great Barrier Reef (waar ik ooit nog mijn PADI's heb gehaald, maar dat terzijde). Vader Marlin, die de achtervolging inzet en onderweg het trieste verhaal vertelt aan drie vegetarische haaien, krijgt als reacties: 'Humans, they think they own everything' en 'Probably Americans!'. Uiteraard (we hebben het over een Amsterdams en dus, ahem, kosmopolitisch publiek) leidde dat tot een lachende zaal. Alleen jammer dat de dader een nogal botte Australische tandarts blijkt te zijn. Vraag me af wie die ironie doorhad. the Guardian in elk geval niet, waarmee die krant voor de zoveelste maal laat zien nog geen half procent te bezitten van de zelfrelativering die het meent bij de Amerikanen zo node te missen. (Ja, ik weet 't, het is maar een tekenfilm...)

12:12

permalink comment(s) (2)