'Eenzijdig'

Toen Lord Hutton door premier Blair werd aangewezen om het onderzoek naar de dood van dr. David Kelly te gaan leiden, was de pers in meerderheid blij. Hutton, een ijzervretende rechter die voor het ergste Noord-Ierse tuig niet bang was, zou Blair wel even alle hoeken van Groot-Brittannië laten zien.
Niet dus. Het Hutton-rapport geeft de BBC er ongenadig van langs. Journalist Andrew Gilligan heeft zich niet aan de feiten gehouden en de organisatie zelf oefent onvoldoende inhoudelijke controle uit op de juistheid van de berichtgeving door haar werknemers, concludeert Hutton. Die terecht stelt dat gesjoemel met feiten iets is waar journalisten zich niet aan schuldig mogen maken.
Des te eigenaardiger is de berichtgeving van de Nederlandse publieke omroep over deze kwestie. Een correspondente van Radio 1 noemde het Hutton-rapport 'eenzijdig'. Al dan niet bewust verwarde deze journaliste eenzijdigheid, dat 'ongenuanceerd' en 'blind voor de andere kant' betekent, met de term 'eenduidig': helder, duidelijk en niet mis te verstaan.
Als er maar één partij schuld heeft, valt alle kritiek die partij ook toe. Dat je om een afgewogen oordeel te verkrijgen, naar alle kanten moet luisteren, wil nog niet zeggen dat het oordeel onafgewogen is als niet alle kanten een beetje hun zin hebben gekregen. Geen journalist die bij een echtscheidingszaak de rechter eenzijdigheid zal verwijten omdat de moeder de voogdij heeft gekregen. Geen journalist ook die Hutton eenzijdigheid zou hebben verweten wanneer juist Blair onderuit de zak had gekregen.
Eenzijdigheid suggereren waar een onafhankelijke derde partij naar het verhaal van beide kanten heeft geluisterd, is geen journalistiek, maar politiek. Dit soort manipulatief taalgebruik is de Nederlandse journalistiek onwaardig.

19:44

permalink comment(s) (0)

Op stoom in de sauna

Gisteravond zat ik in de sauna van mijn sportschool een paar kilo vocht kwijt te raken, teneinde de tocht naar de weegschaal de daaropvolgende ochtend zowel apocrief als plezierig te maken. In dezelfde ruimte zaten ook twee in handdoeken gewikkelde vrouwen. Nummer één begon een op een dialoog gelijkende monoloog richting nummer twee.

'Van de week zaten hier wat jongens met hun onderbroek aan. Daar heb ik wat van gezegd, want ik vind dat niet kunnen.'

Daar zat wat in. In de sauna behoor je, op een handdoek na, naakt te zijn en anders moet je opkachelen. Bij één bepaalde bezoekersgroep (die ik niet bij naam noem want voor je het weet heb je Indymedia op je nek) is de gewoonte om in witte onderbroeken naar binnen te hossen, er echter nauwelijks uit te timmeren. Haar ergernis leek me logisch, en ik deelde 'm.

'Bovendien, weet je, behalve dat het onhygiënisch is - ik voel me er gewoon niet prettig bij. Je voelt je als vrouw toch al kwetsbaarder en dan zit je hier naakt, terwijl zo'n jongen dan een onderbroek draagt.'

De witte Zeeman-onderbroek, symbool van vrouwelijke onderdrukking!

Vanavond publieke verbranding van dit duivelse textiel in het Erasmuspark. Niet aansteken met Molotov-cocktails, dat was ook een man.

Ondertussen regel ik een praatgroep voor onze emotioneel niet serieus genomen, preutse nieuwe medelanders.

19:21

permalink comment(s) (1)