|
(Zo, dat trekt in elk geval de aandacht van al die onbevooroordeelde Europeanen.)
Ik bedoel natuurlijk arrogantie ten opzichte van de Amerikanen. Om te beginnen is het eigenaardig dat 9 van de 10 mensen die ik naar hun mening over de Verenigde Staten vraag, gelijk klaarstaan met het oordeel 'arrogant'. Het lijkt mij persoonlijk juist wat arrogant om alle 290 miljoen inwoners van een land bij voorbaat arrogant te vinden, zeker als je er (wat meestal het geval is) nog nooit bent geweest (of als je er bent geweest, je niet verder hebt gekeken dan de proleten die Disneyland bevolken. Lijkt me net zo vreemd als je oordeel over Nederland baseren op een bezoek aan een coffeeshop).
Nu is deze Europese arrogantie weer actueel geworden. Want het gejuich voor John Forbes Kerry in de Europese pers overschrijdt zelfs de schijn van objectiviteit. Goed, dat het NOS Journaal, verdediger van alles Wat Zielig Is In Deze Wereld, de tot dusver keurige, bijna truttige campagne van Bush wil wegzetten als een verwerpelijke vorm van politiek bedrijven, is te begrijpen. Dat klereprogramma drukt tenslotte ook het Terra College in de verdediging omdat het drie enthousiaste leden van de Club ter Vergroting van het Begrip voor Moordenaars van school heeft gestuurd. En dus is het logisch dat de veel agressievere campagne van Kerry een dergelijke hyperkritische blik bespaard blijft. Ook is het niet zo vreemd dat de NOS een peiling waaruit blijkt dat Bush nu weer een voorsprong heeft op Kerry (was niet zo), niet aankondigt als 'Bush haalt Kerry in', maar als 'Bush en Kerry gaan gelijk op' (wat domweg een leugen is).
Maar de pro-JFK-hype beperkt zich niet tot de NOS. Der Spiegel, de BBC, Le Monde, the Guardian: veel Europese media maar ook burgers weten nu al wie er in november zou moeten winnen. Nogal (inderdaad) arrogant, want het impliceert dat zij beter dan de Amerikanen weten wie tot president moet worden gekozen, en dubbel zo arrogant als je bedenkt dat veel Europeanen die zo goed weten hoe het met Amerika verder moet, er tegelijkertijd zelf niet willen wonen.
Ik ben geen fan van Bush. Hoewel ik per definitie voor het verdrijven van dictators ben - om wat voor reden dan ook - heeft Bush de vrije wereldhandel dusdanig tegengewerkt dat ik hem niet liberaal genoeg vind. Bovendien, wie de Constitution wil aanpassen om het homohuwelijk te verbieden, is wat mij betreft on-Amerikaans bezig. Vrijheid is iets dat niet in de Grondwet beperkt zou moeten worden. Als dorpen, steden of zelfs staten er zelf voor willen kiezen om geen homohuwelijken toe te staan: fine. Zo is Amerika groot geworden: door plekken te creëren waar gelijkgestemden kunnen leven zoals het ze goeddunkt. Daarom is ook nu al San Francisco de homohoofdstad van de States, terwijl je in Maine maar beter niet hand in hand met je partner van dezelfde sekse over straat kunt gaan. Eenheid in verscheidenheid. Vergelijk Amsterdam en Staphorst: door elkaar de ruimte te geven er andere sociale codes op na te houden, hou je een land met veel verschillende groeperingen bij elkaar. Een algeheel verbod op het homohuwelijk gaat echter tegen zoveel Amerikaanse principes in (om niet te zeggen: wetten, want het is domweg strijdig met bijvoorbeeld het Negende Amendement) dat ik Bush het liefste terug zie gaan naar Crawford.
Maar JFK is geen haar beter. Hij laat zich omkopen op een schaal waar Bush zich voor zou schamen, is dan weer voor, dan weer tegen een oorlog in Irak, en bezondigt zich in het algemeen aan populisme zonder inhoud. Ook Bush appeleert regelmatig aan het gesundes Volksempfinden, maar dan tenminste nog met een duidelijke agenda. Op het laatste heb ik Kerry nog niet kunnen betrappen. Ik vrees dat Irak onder JFK de puinhoop wordt die Kerry nu voorspelt, waarna de Democraten uiteraard de schuld aan Bush zullen geven.
Om nu al zo duidelijk een voorkeur te hebben voor Kerry, getuigt wat mij betreft van dom linksig Europees populisme, die meer geïnspireerd is door een oppervlakkige afkeer van een nasaal pratende bijbelliefhebber, dan door daadwerkelijke verdieping in de Amerikaanse politiek.
|
