Into the great wide open

Op weblogs is het de gewoonte om af en toe de lezer te vermoeien met allerlei geestelijke noden die vooral de eigenaar van het weblog wat aangaan/interesseren, en de rest van de wereld meestal geen ene moer.
Welnu, wie ben ik om met een traditie te breken.

Een vriendin is begonnen aan haar wereldreis, en dat zit me hoog.

Niet omdat ik het nu niet lekker rustig vind in Nederland ofzo ;-), maar omdat ik graag zelf weer zou gaan reizen.

In 2002 heb ik werk, familie en vrienden voor 7 maanden achtergelaten voor een soortgelijke onderneming. Als ik meer geld had gehad, was ik toen langer weggebleven, en er gaat geen week voorbij zonder dat ik aan reizen denk.
Ik heb een bedrag op de bank staan waar ik een jaar of twee zuinig van moet kunnen leven en dus zeker een jaar van kan reizen.

Maar wat voor toekomst is dat: weer alle schepen achter me verbranden, en daarna zien of ik mijn bestaan weer kan opbouwen?

Dàt ik dat kan, betwijfel ik niet. Nou ja, een klein beetje. Maar ik heb het eerder gedaan, en vanuit een heel wat minder prettige startpositie dan wanneer ik nu zou vertrekken. Toen ik ontslag nam bij Elsevier, was mijn netwerk buiten dat blad niet zo groot. Inmiddels heb ik zo'n tien min of meer vaste opdrachtgevers, en sinds mijn oprichting nog zo'n twintig min of meer minder vaste (volgt u 't nog) klanten voorbij en vaak ook terug zien komen.

Maar het opzetten van een bedrijf is veel werk. Zoveel zelfs dat ik de afgelopen anderhalf jaar mijn privéleven enorm heb verwaarloosd. Pas nu staat alles enigszins op de rails - en qua permanente woonruimte zijn er zelfs nu nog dingen die geregeld moeten worden.

Ik heb er dus niet zo heel veel zin in om na een volgende reis opnieuw aan zo'n opstartmarathon te moeten beginnen. (Loondienst vind ik niet echt een alternatief, al mag u natuurlijk altijd blijven bieden.)

En toch. Reizen moet en zal ik, en zodra ik een manier bedenk om reizen te combineren met m'n huidige bedrijf, ben ik vertrokken.

Ooit schreef ik in mijn afstudeerscriptie: een journalist moet altijd Onderweg naar Morgen zijn, maar zonder ooit te arriveren. Nergens thuis zijn betekent vrijheid. En vrijheid betekent dat je overal thuis kunt komen. Want het is de verwachting van de toekomende tijd die het nu tot een belofte maakt.

15:40

permalink comment(s) (0)

« 

 »