Overdenkingen over de El Tawheed-moskee

Eerder heb ik op deze site beargumenteerd dat iedereen zijn mening moet kunnen uiten, hoe onwelgevallig die ook wordt gevonden door anderen. Een van de aanleidingen daartoe was een uitspraak van de AIVD dat het bekritiseren van de meer orthodoxe en radicale vormen van Islam zou leiden tot verdere radicalisering. Mijn mening daarover is en blijft dezelfde: wanneer sommige mensen een probleem hebben met bepaalde meningen, dan moeten ze maar een dikkere huid ontwikkelen, in plaats van te eisen dat die mening niet meer mag worden geuit.
It cuts both ways. Vrijheid van meningsuiting is er niet alleen voor Geert Wilders. Wanneer iemand de mening is toegedaan dat het praktiseren van homoseksualiteit een zonde is, moet hij dat mogen vinden, net zoals ik een dergelijke mening abject mag vinden. De EO denkt al jaren hyperconservatief over homoseksualiteit en die club is nog steeds niet verboden. (En hoewel bepaald geen EO-liefhebber, verhuis ik naar een werkelijk vrij land wanneer dat gebeurt.) Wanneer een imam te kennen geeft dat hij ook niet zo dol is op Roze Zaterdag, heeft hij het recht dat te zeggen. Tolerantie jegens intolerante meningen is essentieel voor een democratische samenleving. Democratie bestaat niet bij de gratie van het enkel tolereren van meningen waar niemand aanstoot aanneemt. Zoals J van N zei: het is niet moeilijk om je vrienden lief te hebben.
Iets anders wordt het waar een mening verandert in een daad. Gedanken sind frei - handelingen niet. Is iemand van zins zijn mening nonverbaal te uiten - door een vliegtuig in een flatgebouw te parkeren; een homoseksueel te verbouwen; of wraak te nemen op een moslim vanwege 9/11 - dan is dat onverdedigbaar. De vrijheid van het individu eindigt waar die van het andere individu begint, en bij het toepassen van fysiek geweld is dat overduidelijk het geval.
Maar wat te doen met een boek dat de mening bevat dat een bepaald fenomeen met fysiek geweld moet worden opgelost? Het boek zelf bevat enkel tekst, en dus volgens mijn eerdere redenatie acceptabel - ware het niet dat die tekst er slechts met één reden is: om geweld te veroorzaken, oftewel het debat te vervangen door een fysieke krachtmeting. Ligt de verantwoordelijkheid voor de mening dat mensen geweld moeten gebruiken om een doel te bereiken, bij degene die zo'n verhaal opschrijft - of bij degenen die het verhaal lezen? De onderhavige tekst heeft in zo'n geval overduidelijk niet de bedoeling om aan welk discours ook bij te dragen. Kun je nog spreken over een mening als de betreffende mening niet openstaat voor discussie, maar juist dient om ieder gesprek bij voorbaat te beëindigen? En wat moet je in zo'n geval met een boek als de bijbel, waarin wordt opgeroepen homoseksuelen en overspelige vrouwen te stenigen? Mag het een argument zijn dat het christendom geseculariseerd is, en de islam slechts in veel mindere mate? Of is dat een geval van een Europees overschot aan boter op het hoofd, om niet te zeggen: het meten met twee maten op basis van een andere inschatting van het vermeende gevaar van de ene versus de andere religie?
Ik kom hier niet uit. Om de gedachten te ordenen, heb ik onder 'Lees verder' een stuk geplaatst van mijn favoriete schrijver, Orson Scott Card, uit het boek Speaker for the Dead. Het is een parabel van de fictieve persoon San Angelo, uit de eveneens fictieve 'Brieven aan een beginnend ketter'.
Enjoy, en laat me uw gedachten over dit onderwerp weten op het forum - mits respectvol. Zes miljard mensen is veel, maar elkaar afmaken doet u maar bij Unreal.

Disclaimer:Qua auteursrechten voel ik mij niet bezwaard; het is een citaat en niet het hele boek, en bovendien sta ik over de afgelopen tien jaar reeds garant voor een totale afname van tot dusver acht stuks. Vond ik u echt aardig en gaf u daarnaast blijk van enige intelligentie, dan heeft u inmiddels een exemplaar.

A great rabbi stands teaching in the marketplace. It happens that a husband finds proof that morning of his wife's adultery, and a mob carries her to the marketplace to stone her to death. (There is a familiar version of this story, but a friend of mine, a Speaker for the Dead, has told me of two other rabbis that faced the same situation. Those are the ones I'm going to tell you.)

The rabbi walks forward and stands beside the woman. Out of respect for him the mob forbears, and waits with the stones heavy in their hands, "Is there anyone here," he says to them, "who has not desired another man's wife, another woman's husband?"

They murmur and say, "We all know the desire. But, Rabbi, none of us has acted on it."

The rabbi says, "Then kneel down and give thanks that God made you strong." He takes the woman by the hand and leads her out of the market. Just before he lets her go, he whispers to her, "Tell the lord magistrate who saved his mistress. Then he'll know I am his loyal servant."

So the woman lives, because the community is too corrupt to protect itself from disorder.

Another rabbi, another city, He goes to her and stops the mob, as in the other story, and says, "Which of you is without sin? Let him cast the first stone."

The people are abashed, and they forget their unity of purpose in the memory of their own individual sins. Someday, they think, I may be like this woman, and I'll hope for forgiveness and another chance. I should treat her the way I wish to be treated.

As they open their hands and let the stones fall to the ground, the rabbi picks up one of the fallen stones, lifts it high over the woman's head, and throws it straight down with all his might. It crushes her skull and dashes her brains onto the cobblestones.

Nor am I without sin," he says to the people. "But if we allow only perfect people to enforce the law, the law will soon be dead, and our city with it."

So the woman died because her community was too rigid to endure her deviance.

The famous version of this story is noteworthy because it is so startlingly rare in our experience. Most communities lurch between decay and rigor mortis, and when they veer too far, they die. Only one rabbi dared to expect of us such a perfect balance that we could preserve the law and still forgive the deviation. So, of course, we killed him.

(San Angelo, Letters to an Incipient Heretic, trans. Amai a Tudomundo Para Que Deus Vos Ame Cristo, 103:72:54:2)

1:18

permalink comment(s) (3)

« 

 »