Misbruik van het demonstratierecht

Een democratie bestaat bij de gratie van het mandaat van de meerderheid, die rekening houdt met en rekenschap aflegt aan de gehele bevolking, waaronder dus ook de minderheid.
Daaruit volgt dat een democratische regering niet alleen met het hele volk rekening behoort te houden, maar ook de stemmen van eenieder zoveel mogelijk ruimte moet geven.
Een van de implicaties daarvan is dat iedereen, zelfs een uiterst kleine minderheidsgroepering of een individu, het recht heeft om gehoord te worden of zich te laten horen. Het demonstratierecht is daarom een groot goed.
Maar wanneer een minderheid alle andere geluiden wil overstemmen, wordt dat recht misbruikt.
Zoals vandaag in de Amerikaanse Senaat, waar de commissie voor de 'Armed Services' een hoorzitting hield.
De Amerikaanse Senaat wordt rechtstreeks gekozen door de Amerikaanse bevolking en vormt dus een afspiegeling van de voorkeuren van het electoraat. (Er is discussie mogelijk over het Amerikaanse districtensysteem, en ook wordt er op grote schaal gerrymandering toegepast in de VS, maar aangezien deze nadelen voor alle politieke partijen gelden, lijdt iedere partij daar even sterk onder.)
Vandaag diende Donald Rumsfeld (waarover hieronder meer) rekenschap af te leggen voor de misstanden in de Abu Ghraib-gevangenis in Irak. Rumsfeld stond een stevige behandeling te wachten door met name de Democratische senatoren - thans vertegenwoordigers van het minderheidsgeluid.
Die daartoe aanvankelijk de kans niet kregen, omdat een aantal demonstranten de zitting verstoorde, en Rumsfeld voor van alles en nog wat uitmaakte. Uiteraard herhaalde CNN na afloop van de zitting vrijwel meteen de beelden van de demonstranten, nog voordat de zender overging tot een samenvatting van wat de commissieleden te zeggen hadden gehad.
De consequentie: een kleine groep demonstranten met een onduidelijke achterban kreeg aandacht in overvloed; verhoudingsgewijs veel meer dan de volksvertegenwoordigers die daar met een mandaat van het electoraat zaten. Iets waar de demonstranten vermoedelijk op hadden gerekend, of in elk geval gehoopt.
Hoe noemen we het ook weer als het geluid van niet-gekozen personen prevaleert boven dat van de volksvertegenwoordiging?

21:18

permalink comment(s) (0)

Leuker kunnen we het niet maken, wel duidelijker

Lees hier de toelichting van The Economist, waar ik het hartgrondig mee eens ben. Of deze analyse, van de onvolprezen havik-Democraat Thomas Friedman. Of het hoofdredactioneel commentaar van de New York Times.
Als Rumsfeld echt zo dol is op waar Amerika voor staat, en als hij wil dat zijn baas George W. Bush in november de verkiezingen wint, moet hij nu weg. Dan kan zijn opvolger meteen beginnen met het rechtzetten van de juridische misstanden rondom Guantanamo Bay, in plaats van die kwestie aan het Supreme Court over te laten.

12:12

permalink comment(s) (0)

Maar werkt het ook op zand?

Het Amerikaanse leger laat een Canadees bedrijf een spuitsysteem ontwikkelen voor een gladheidsgel. Het spul moet wegen onbegaanbaar maken zodat bij rellen iedereen gebroederlijk over elkaar struikelt en vertederd de warmte van de naaste aanvaardt.
Kortom, asfalteren, dat Irak.
(Via Fark.)

11:08

permalink comment(s) (0)