|
Mensen doden terwijl je dat al tijden van plan bent en de daad daarom goed hebt voorbereid, heet overal in de westerse wereld 'moord'. Maar voor de vrouw die haar drie eigen kinderen weloverwogen om zeep heeft gebracht, daarmee deze jonge jongens een heel leven ontnemend en haar ex-man kinderloos achterlatend, gelden blijkbaar andere maatstaven. Zelfs nu ze dader is, is deze vrouw nog slachtoffer.
Want voor kindermoordenares Liesbeth van S. bestaan slechts excuses. Ze probeerde nog een wanhoops-smsje te versturen, meldt De Telegraaf. Waarom is dat zo relevant dat het in de kop van het artikel moet? Ligt de verantwoordelijkheid nu opeens bij de vriendin aan wie dat smsje gericht was? Ze kon de echtscheiding niet verkroppen. Aha. Dat gebeurt bij mannen ook wel eens. In zo'n geval zijn kranten er vlot bij de heer in kwestie (terecht) als psychopaat te portretteren. Moeten we in dit geval soms boos worden op ex-echtgenoot Ardie, die het waagde om verder te gaan met zijn leven en inmiddels weer samenleefde met een ander?
Typerend is het feit dat kranten de volledige naam van Liesbeth van S. gebruiken. Traditioneel worden bij criminelen initialen gebruikt voor de achternaam, zelfs bij Volkert van der Graaf, wiens achternaam door het hele land bekend is, en worden enkel de namen van slachtoffers voluit geschreven. Het is duidelijk waar de Nederlandse pers in dit geval staat (op NRC Handelsblad na, die weer eens in de praktijk laat zien wat een kwaliteitskrant vermag). Zelfs de Volkskrant, de krant met (na het NRC-artikel) het minst slachtofferistische artikel over de tragedie, doet hieraan mee. Het Algemeen Dagblad gaat nog veel verder. Het hoofdverhaal daarin bestaat louter uit een psychiater die als moderne ingewandenduider de motieven van de vrouw probeert te achterhalen. De daad zelf doet er blijkbaar niet toe. De psychiater waagt het zelfs de vrouw als 'goede moeder' te bestempelen. Benieuwd wat de vader daarvan vindt.
Ik weet niet wat er in het hoofd van die vrouw heeft gespeeld. En eerlijk gezegd interesseert het me ook niet. Als je lange tijd al met geestelijke problemen rondloopt en bepaalde zaken slecht hebt kunt verwerken, is aan jou de verantwoordelijkheid om hulp te zoeken. En dat geldt eens te meer als die geestelijke problemen bestaan uit het verlangen je drie eigen kinderen met een slagersmes te bewerken om vervolgens met een hamer hun schedels in te slaan.
Maar in plaats daarvan dienen we enkel begrip te hebben. Want 'Liesbeth heeft vijf afscheidsbrieven achtergelaten'. Dat moeten mooie brieven zijn geweest, aangezien ze er spijt in heeft betuigd (volgens eerdere berichten schreef ze de brieven geruime tijd voor de moorden, dus betuigde ze deze spijt, ietwat tegenstrijdig, al voordat ze de daad beging), en meldde dat ze 'alleen maar' gemoedsrust wilde, samen met haar kinderen. 'Alleen maar'. Het staat er echt, zonder aanhalingstekens, in De Telegraaf.
Ik wil ook wel eens 'alleen maar' gemoedsrust. Kijken wat De Telegraaf over me schrijft als ik met een geweer (veel humaner dan een slagersmes) drie goede vrienden neerschiet om ze mee te nemen naar het hiernamaals teneinde dat te bereiken.
(Goede vrienden, weest gerust. Ik heb geen geweer. Wel een slagersmes overigens.)
|
