Once more, with feeling

Annette Nijs is een gevoelsmens. Blijkt uit dit artikel over haar vertrek als staatssecretaris. "Nijs gaf aan zich ondanks het uitgesproken vertrouwen van minister Van der Hoeven niet meer door haar gesteund te voelen. Aan het debat van dinsdagavond, waarin ze zich probeerde te verdedigen, had de afgetreden staatssecretaris geen goed gevoel overgehouden. Weliswaar kreeg ze formeel de steun van de coalitiepartijen, maar de staatssecretaris kreeg het gevoel dat ze geen ruimte meer had haar beleid goed uit te voeren." Of, zoals Nijs zelf zegt: 'Dat gevoel van onzekerheid bleef knagen, ook door de opstelling van de minister tijdens het gesprek met het personeel van het ministerie.' En verderop: 'Ik had sterk het gevoel dat ik niet alleen onder curatele kwam te staan, maar ook geen vertrouwen meer had.'
Sjonge, die gevoelens toch.
Mag ik een wat simpelere hypothese aandragen?
Annette Nijs wilde weg bij het ministerie van OCW maar was te laf om zelf ontslag te nemen. Daarom liet ze zich interviewen door Nieuwe Revu. Vervolgens autoriseerde ze het gesprek waarvan ze wist - en hoopte - dat er gedonder over zou komen. Alleen viel het vuurwerk mee: de Tweede Kamer stuurde haar niet naar huis. Nog erger: minister Van der Hoeven paste ervoor om zich uit de tent te laten lokken, en in plaats van ontslagen te worden, kreeg Nijs de volle steun van haar baas.
Het is haast komisch om te zien in wat voor bizarre bochten ze zich toen heeft gewrongen om alsnog weg te komen - en haar vlucht probeerde te wijten aan 'gevoelens' die (uiteraard) door iedereen behalve haarzelf werden veroorzaakt.
Het mooie van gevoelens is dat de juistheid ervan op geen enkele wijze kan worden vastgesteld - wat perfect is voor personen die bij dat laatste absoluut geen belang hebben.

21:08

permalink comment(s) (1)

« 

 »