Rood licht

Toen ik in december 2003 zwierig met mijn toen nog niet gejatte fiets door rood licht knalde, reed ik in een politiefuik. Om te voorkomen dat ik een valse naam zou opgeven, moest ik een legitimatiebewijs laten zien.
Laatst werd een kennis aangehouden voor een alcoholcontrole. Ze had niet gedronken, maar was wel haar kenteken- en rijbewijs vergeten. Daarvoor kreeg ze een boete.
Militaire krijgsgevangenen zijn volgens het oorlogsrecht niet verplicht om de vijand informatie te verschaffen. Integendeel. Maar drie dingen moeten ze desgevraagd vertellen: hun naam, rang en serienummer.
Activisten die een minister met ketchup besmeuren, en daarvoor dichtbij genoeg hebben kunnen komen om bijvoorbeeld een mes in haar te steken, worden daarentegen vrijgelaten terwijl ze hebben geweigerd hun persoonsgegevens te verstrekken. Ze hierdoor voor een eventueel proces weer oppakken, kan daardoor onmogelijk worden.
Een verdachte kan niet worden gedwongen om mee te werken aan zijn eigen veroordeling, en dat moeten we vooral zo houden. Maar hier is iets anders aan de hand. Gaat dat zwijgrecht zo ver dat personen het juridisch proces ermee mogen frustreren, zodat ze niet eens als de verdachten die ze zijn, behandeld kunnen worden?

9:59

permalink comment(s) (1)