Belfast

Ze had donker haar en droeg het soort praktische, van veel zakken voorziene groene broek dat je aantreft bij zelfstandige meisjes die graag wat opbergruimte overhouden voor als er eens wat nuttigs voorbijkomt.
(Ik ken veel meisjes met zo'n soort broek.)
Op de plek waar nog geen week later rellen zouden uitbreken tussen protestanten en katholieken, bleven we wakker omdat het maar niet duister wilde worden.
En op honderd meter van het graf van IRA-hongerstaker Bobby Sands dronken we de daaropvolgende ochtend whiskey, met herdenkende Sinn Féin-leden op de achtergrond en uitzicht op een Brits mitrailleurnest.
Het duurde twee dagen, en ik heb haar nooit teruggezien.
Misschien dat het nog gebeurt, misschien niet. Het maakt niet uit.
Vloeibare liefde moet je niet willen bevriezen.

(Overwegingen na het zien van Lost in Translation met Martijn.)

0:39

permalink comment(s) (0)