|
(Wat hieronder staat is natuurlijk volledig fictief.)
Er was eens een man die na een lange reis rond de wereld besloot om vrij te blijven. Hij weigerde wat aanbiedingen voor een baan, vestigde zich in Amsterdam en verwierf al snel genoeg klanten om fatsoenlijk van te leven. Zoals zoveel zelfstandig ondernemers verzekerde hij zich particulier tegen ziektekosten.
Totdat de Belastingdienst hem dat verbood.
De man kwam er al snel achter waarom. Nederland kent een regel die zegt dat zelfstandig ondernemers zich verplicht moeten verzekeren via het Ziekenfonds als ze minder dan een bepaald bedrag verdienen.
Toch snapte de man iets niet. Want zijn inkomen lag boven de Ziekenfondsgrens. Waarom zou hij dan een staatsgesubsidieerde verzekering opgelegd moeten krijgen, die de overheid nog extra geld kon kostten ook? Was deze regel er niet voor de vertrapten der aarde?
Het bleek dat de Belastingdienst niet keek naar het gemiddelde van zijn inkomen, maar naar het inkomen in de hobbelende eerste maanden van zijn bedrijfje. Dat was niet logisch, maar het was nu eenmaal de wet. Zelfs de Hoge Raad vond dat pure kolder, maar concludeerde dat deze kolder blijkbaar was wat de wetgever had bedoeld. Conform de leer van de Trias Politica concludeerde de Raad (terecht) in de zaken 36558, 36621 en 36642 dat zij er dan niets over te zeggen had. Montesquieu dien je serieus te nemen.
En dus moest de man het Ziekenfonds in, waarvoor hij een premie diende te betalen die was gebaseerd op zijn huidige inkomen, dat blijkbaar opeens wel van belang was nu er geld afgedragen diende te worden, maar niet meetelde bij de afweging óf hij dat geld moest afdragen.
(Het sprookje eindigt triest.)
De verantwoordelijke minister, de VVD'er Hans Hoogervorst, wenste niet in te grijpen, formeel omdat er niets mis met de wet zou zijn, maar feitelijk (kritiek was er wel degelijk) omdat het Ziekenfonds over 1,5 jaar toch zou verdwijnen. Principes zijn mooi, maar gemakzucht is beter.
De man in kwestie droeg daarom voortaan maandelijks bijna twee keer zoveel premie af voor een met overheidsgeld gesubsidieerd product dat hem een minder goede dekking bood dan wat hij op de vrije markt kon krijgen, en dat oorspronkelijk bedoeld was voor mensen die het financieel minder breed hebben dan hij, terwijl er een particulier alternatief zonder staatssteun voorhanden was dat hem én de overheid dus minder zou kosten, maar waarbij hij zich niet mocht vervoegen.
Uiteindelijk emigreerde hij naar een land met een minder geleide economie, alwaar de sigaren goedkoper waren en je voor 200 dollar een nieuwe lever kon kopen.
(Ja, lieve kijkbuiskinderen, ome Zacht Ei is zich goed des duivels aan het maken. Zozeer zelfs dat hij zich doelbewust bediend van contaminaties. Godfried Bomans nogantoe.)
|
