Dingen waar ik enorm de besmettelijke ziekte aan heb

Om nu gelijk met woorden als 'takkentyfus' te beginnen, vind ik ook zo grof, en bovendien biologisch niet juist, aangezien de tyfus over het algemeen heel weinig takken treft, hoewel dat wellicht het gebrek aan groen in Amsterdam zou verklaren als dat wel het geval zou zijn (ja, ik mik nog steeds op de Thomas Mann Award 2004).
Eenderweg, daat gaat 'ie.
• Call center-medewerkers die je 'een hele goede morgen toewensen', waarbij de overdreven vriendelijkheid bedoeld is om te maskeren dat ze eigenlijk 'hels' in plaats van 'hele' bedoelen
• Daaraan gekoppeld: mensen die, gedeformeerd door al die telefonische stalkers, thans denken dat je iets komt verkopen als je volledig gemeend vraagt of je telefoontje gelegen komt
• Barf-aria, een bier dat ik nooit meer koop, ook niet als het weer bij Appie in de aanbieding is
• Mensen die zeggen te zullen bellen om te melden of ze nog even langskomen, en - inderdaad - niet bellen
• Een eenvoudig te monteren handsfree-set die alleen met behulp van industrieel gereedschap in je auto blijkt te plaatsen
• Mysterieus doende types die je toevoegen aan MSN Messenger en zich niet willen voorstellen, terwijl het toch van essentieel belang is voor je gespreksprioritisering om te weten of het gaat om een atletisch blond meisje van begin twintig of een 120 kilo zware bouwvakker die kippen houdt, maar niet voor de eieren
• De drie obscure Italiaanse woorden op de kassabon van de supermarkt die bij nader inzien de lamsspiesjes blijken te omschrijven
• Die Polo 1.4 die zonder richting aan te geven me rechts inhaalde terwijl ik op de linkerrijbaan vast zat achter een (uiteraard) veel te sloom rijdende Opel die het inhalen op de legale manier niet echt prettiger maakte
Gelukkig lachte de cassière vriendelijk, want anders had ik nu niet zo'n opgeruimd humeur gehad.

22:45

permalink comment(s) (0)

« 

 »