Egoblurb

Arjan Dasselaar (1975, curriculum vitae) eet, slaapt, drinkt, woont en werkt in Amsterdam. Meestal dan. In 2002 zat hij het grootste deel van het jaar in Australië en Nieuw-Zeeland, en ook in 1997 bracht hij een flinke tijd in het buitenland door, destijds in Ierland. Hij verdient tegenwoordig de huur als journalist, trainer en spreker, met name op ICT-gebied.

Arjan heeft zijn eigen bedrijf, Isopeda. Wie zijn zakelijk cv wil lezen, kan dat hier doen. En wie een aanbod heeft voor een baan als gesyndiceerd reisjournalist, mag gelijk mobiel bellen, en wel op 06-45190498.

Wie zich tot dusver niet aangesproken voelt, kan zich misschien vermaken met de onderstaande (grotendeels irrelevante) informatie.

Vital stats: 128505230, 186, 2802, A+, 27 (SoFi-nummer, lengte in centimeters, pincode, bloedgroep, BMI).

Arjan is een van die enorm irritante journalisten die eigenlijk schrijver wil worden. Om het Koos Tak-cliché enigszins te doorbreken, liggen de half afgemaakte manuscripten niet in een la, maar in een veel te weinig aangeklikte folder op de Windows-desktop. Goed, zijn eerste boekje (mét ISBN-nummer) is al in 2003 verschenen, maar dat voldoet natuurlijk niet. Dat boekje ging over het internet. Maar Arjan wil schrijven over het Leven, het Heelal, en de Rest, zoals hij ooit al geschreven heeft over muizen die bergen beklommen.

Arjan is niet dol op: chocola met minder dan 72 procent cacao, slechte drank en mensen die met 121 km/u inhalen en daartoe 5 minuten op de linkerbaan blijven rijden, daarmee het overige verkeer dat wel braaf naar de goede rijstrook (inderdaad, de rechter) is teruggegaan, klemzettend als dat uiteindelijk ook voorbij die ene aanhanger wil (ja, dat was een lange zin).

Arjan is daarentegen gek op: reizen; eten, drinken en vrolijk zijn (Prediker 5 vers 17), met de mensen die hem lief zijn; hardlopen op zijn tijd, en aardige dingen die zomaar om niets gebeuren.

Daarnaast heeft hij een ongezonde voorliefde voor blond, al is Arjan geen fan van Michiel Smit (maar wel wel van Jolene, ook al is ze dan niet blond).

En ondanks de enorme hoeveelheid spraak die hij produceert, of misschien juist daardoor, gaat er hem niets (of althans weinig) boven stilzwijgend begrip.

Goed, *gewoon* begrip is ook al heel mooi.